W poszukiwaniu skutecznego rozwiązania narastającego konfliktu izraelsko-arabskiego w dniu 29 listopada 1947 roku została przyjęta Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181. Zakładała ona między innymi, że osada Waldheim miał znaleźć się w granicach nowo utworzonego państwa żydowskiego. Arabowie odrzucili tę Rezolucję i dzień później doprowadzili do wybuchu wojny domowej w Palestynie. Na samym jej początku siły Arabskiej Armii Wyzwoleńczej zajęły pobliskie wioski i sparaliżowały żydowską komunikację w regionie. W dniu 17 kwietnia 1948 roku do Waldheim wkroczyli żołnierze żydowskiej organizacji paramilitarnej Hagana. Doszło wówczas do nieporozumienia z brytyjskim komendantem obozu Alanem Tilbury, w wyniku czego wybuchła strzelanina w której zginęło 2 Niemców, a jedna kobieta została poważnie ranna. Incydent ten zmusił Brytyjczyków do przyśpieszenia ewakuacji obozu, w rezultacie czego pozostałych 51 Niemców i 4 Szwajcarów przewieziono na wyspę Cypr. Opuszczoną wioskę zajęli żołnierze żydowskiej Hagany.