Przez pierwsze dwa lata wodę dostarczano z sąsiedniego kibucu Balfurja. Starając się wesprzeć rozwój moszawu, organizacje syjonistyczne udzieliły pomocy sadząc drzewa owocowe, winnicę i zakładając hodowlę bydła mlecznego. Mleko było dostarczane na stację kolejową Afula i linią kolejową Doliny dostarczane do Hajfy. Poszukując skutecznego rozwiązania narastającego konfliktu izraelsko-arabskiego w dniu 29 listopada 1947 roku została przyjęta Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181. Zakładała ona między innymi, że moszaw Kefar Gidon miał znaleźć się w granicach nowo utworzonego państwa żydowskiego. Arabowie odrzucili tę Rezolucję i dzień później doprowadzili do wybuchu wojny domowej w Palestynie. Na samym jej początku siły Arabskiej Armii Wyzwoleńczej zajęły pobliskie wioski i sparaliżowały żydowską komunikację w regionie. Dopiero działania podjęte podczas I wojny izraelsko-arabskiej w 1948 roku zabezpieczyły całą Dolinę Jezreel, umożliwiając dalszy rozwój żydowskiego osadnictwa. Po wojnie w moszawie osiedlili się nowi imigranci, będący ultraortodoksami. Między obydwoma społecznościami wystąpiły sprzeczności, w wyniku których w 1956 roku doszło do wewnętrznego rozłamu. Utworzono wówczas dwa odrębne moszawy: ultraortodoksyjny Kefar Gidon i mniej religijny moszaw Talmej Gidon. Dwie osady rozwijały się obok siebie.