Jan, zwany Gerbicz, Gerbisz, Herbisz; od XIV wieku określany również przydomkiem Zdrajca, traditor (ok. 1240–1297) – biskup poznański.
Życiorys Pochodził z możnego rodu wielkopolskiego Nałęczów. Syn Tomasza, kasztelana poznańskiego. Być może uzyskał wykształcenie prawnicze. Swoją karierę duchowną rozpoczął najprawdopodobniej od urzędu kantora poznańskiego, który sprawował w latach 1269–1276. W dokumencie z 6 czerwca 1278 roku tytułuje się już archidiakonem. Wiadomo również, że był członkiem kapituły gnieźnieńskiej. Według Długosza sakrę biskupią z rąk arcybiskupa Jakuba Świnki otrzymał w maju 1286 roku w Lądzie. Od początku posługi na tronie poznańskim związany był z polityką Przemysła II i Jakuba Świnki. Prawdopodobnie z ich inicjatywy mediował w sporze między księciem Henrykiem IV Probusem a Tomaszem II Zarembą, biskupem wrocławskim, będąc współautorem przywileju nadanego przez tegoż księcia biskupstwu wrocławskiemu. W 1295 roku wziął udział w koronacji Przemysła na króla Polski, a po jego zamordowaniu w 1296 roku był sygnatariuszem układu krzywińskiego, na mocy którego Henryk III Głogowczyk miał objąć południową Wielkopolskę.