W licznych łacińskich rękopisach Ewangelii przytaczany jest napisany w 383 roku list Hieronima do papieża Damazego, w którym wyjaśnia przyczyny przygotowania tekstu oraz, między innymi, charakter i cel wykorzystania kanonów Euzebiusza. Niedługo potem kanony Euzebiusza uzyskały szerokie zastosowanie w łacińskich rękopisach Ewangelii. Być może, takim rękopisem posłużył się już Augustyn przy pisaniu traktatu O zgodności Ewangelistów. Ponadto, kanony występują w rękopisach przekładu czterech Ewangelii na język syryjski, koptyjski, gocki, ormiański, gruziński i inne języki, włącznie ze staro-cerkiewno-słowiańskimZobacz Ewangelię według spisu 1764 roku, nr 13, oraz spisu 1795, nr 18., tabl. 2 [w]: .
W średniowieczu w niektórych kodeksach zastosowano zmodyfikowany system równoległych odniesień do Sekcji Ammoniusza. Przykładem jest Kodeks Bazylejski (VIII wiek, tekst reprezentuje bizantyjską tradycję tekstualną). Na marginesach tekstu zamieszczone zostały tradycyjne numery Sekcji Ammoniusza z odniesieniami do Kanonów Euzebiusza. Numery paralelnych tekstów z pozostałych Ewangelii przytaczane są na dole strony (tzw. Harmonia Czterech Ewangelii). Harmonię Czterech Ewangelii umieszczona została w minuskule 124 (Gregory-Aland).
Drukowane wydania