Berengar II zwany też Berengarem z Ivrei (ur. przed 913, zm. 6 sierpnia 966 w Bambergu) – graf Ivrei i uzurpator Italii. Z pochodzenia Lombardczyk z dynastii Anskarydów. Był synem Adalberta I z Ivrei i Giseli.

Życiorys Od czasu udanego powstania możnych w 945 r., cała rzeczywista władza i panowanie nad Italią, skoncentrowało się w jego rękach, a władza króla w Italii stała się symboliczna. Gdy Hugo z Arles wycofał się do Prowansji i zostawił swego młodego syna Lotara jako tytularnego władcę, Berengar stał się faktycznym władcą Italii. Krótkie panowanie Lotara zakończyło się wraz z jego śmiercią w 950 r.

Berengar spróbował wtedy zalegalizować swoją władzę w Lombardii poprzez zmuszenie wdowy po Lotarze, Adelajdy do poślubienia jego syna Adalberta. Jednak Adelajda poprosiła o protekcję Ottona I. Berengar zauważył w tym szansę i ogłosił się królem, a swego syna następcą. W 951 r. doszło do inwazji Ottona I na Lombardię, wskutek próśb Adelajdy. Otton przyjął hołd od możnych Italii i przyjął tytuł króla Lombardii. W 952 r. zmusił Berengara do złożenia mu hołdu a sam poślubił Adelajdę.