Prawo Franka-Starlinga (znane również jako Prawo Starlinga lub mechanizm Franka-Starlinga) opisuje zależność pomiędzy objętością końcoworozkurczową i objętością wyrzutową serca: im większa ilość krwi wpływa do serca w fazie rozkurczu, tym większa ilość krwi wypływa z serca w fazie skurczu. Innymi słowy, siła skurczu mięśnia jest wprost proporcjonalna do długości początkowej jego włókien. Długość włókien mięśniowych zależy od stopnia wypełnienia komór serca krwią, a ta z kolei od dopływu krwi do serca. W efekcie obserwuje się zwiększenie objętości wyrzutowej serca (SV). Dzięki temu możliwe jest zsynchronizowanie powrotu żylnego z objętością wyrzutową bez interwencji zewnętrznych czynników (układ nerwowy lub hormony)Widmaier, E.P., Hershel, R., & Strang, K.T. - Vander's Human Physiology: The Mechanisms of Body Function. McGraw-Hill Education, 2016, (14th ed.). New York, NY, język ang, Costanzo, Linda S. - Physiology. Lippincott Williams & Wilkins, 2007. Hagerstwon, język ang, pp.81, ISBN|978-0-7817-7311-9 https://archive.org/details/physiology00cost_0/page/81/mode/2up.