Siarkowodór, sulfan, – nieorganiczny związek chemiczny z grupy wodorków kowalencyjnych, połączenie siarki i wodoru. W warunkach normalnych jest bezbarwnym, palnym gazem, którego silny, charakterystyczny zapach zgniłych jaj jest wyczuwalny w bardzo niewielkich stężeniach. Jest silnie toksyczny, wdychany w stężeniu ok. 750 mg/m³ w ciągu kilku minut prowadzi do zgonu.
Jest odczynnikiem charakterystycznym dla II grupy kationów w analizie jakościowej związków nieorganicznych.
Polską nazwę wprowadził Filip Neriusz Walter.
Właściwości Dość dobrze rozpuszcza się w wodzie (3,4 obj. na 1 obj. w ), a jego wodny roztwór zwany jest „wodą siarkowodorową”, która jest bardzo słabym kwasem beztlenowym (kwas siarkowodorowy, pKa1 = 7,05). Siarkowodór spala się w powietrzu do dwutlenku siarki () lub wolnej siarki (w niskiej temperaturze i przy niedostatecznym dopływie tlenu).
thumb|Osad siarki na skale powstający przy wydobywaniu się siarkowodoru z wnętrza wulkanu
Otrzymywanie i źródła Metody otrzymywania siarkowodoru: syntezę bezpośrednią z wodoru i siarki w stanie gazowym (); w wyniku ogrzewania parafiny zmieszanej z siarką w stosunku masowym 2:1; działanie na siarczek żelaza(II) rozcieńczonym kwasem solnym, np.