Współczesna wieś została założona w XVIII wieku przez członków beduińskiego klanu Zaubija, którzy przybyli do Palestyny z Jordanii. Początkowo mieszkali w sąsiedniej wiosce Ad-Dahi, a następnie założyli swoją własną osadę. Pod koniec XIX wieku francuski podróżnik Victor Guérin opisał Sulam jako biedną wieś, posiadającą zaledwie jeden kamienny dom. Na początku XX wieku rozpoczęło się osadnictwo żydowskie w Palestynie. Realizując plany Światowej Organizacji Syjonistycznej, różne żydowskie organizacje wykupywały od 1910 roku grunty w Dolinie Jezreel. To właśnie wtedy, w 1911 roku w sąsiedztwie wioski Sulam powstało eksperymentalne gospodarstwo rolne spółdzielnia Merchawja – członkowie organizacji syjonistycznych uczyli się w nim podstaw rolnictwa. Po I wojnie światowej w 1918 roku cała Palestyna przeszła pod panowanie Brytyjczyków, którzy w 1921 roku utworzyli Brytyjski Mandat Palestyny. Umożliwiło to dalszy rozwój żydowskiego osadnictwa w Dolinie Jezreel, i w 1922 roku na miejscu spółdzielni Merchawja powstał moszaw o tej samej nazwie. W poszukiwaniu skutecznego rozwiązania narastającego konfliktu izraelsko-arabskiego w dniu 29 listopada 1947 roku została przyjęta Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181. Zakładała ona między innymi, że wieś Sulam miała znaleźć się w granicach nowo utworzonego państwa żydowskiego.