thumb|200px|Sutanna – zwykły strój duchowieństwa diecezjalnego (obrządku łacińskiego) Duchowieństwo diecezjalne, duchowieństwo świeckieKanon 278 Kodeksu prawa kanonicznego (1983) używa określenia clericis saecularibus i clerici saeculares dosłownie duchowni świeccy (Codex Iuris Canonici, księga druga), co przetłumaczone jest jako duchowni diecezjalni (przekład polski). – w Kościele katolickim ogół duchowieństwa inkardynowanego do kościołów partykularnych.
Z Kodeksu prawa kanonicznego (kanon 265) wynika, że żaden duchowny nie może prowadzić życia samodzielnego (tułaczego) tak, żeby nie podlegać nikomu. Duchowni, którzy nie należą do zgromadzeń zakonnych czy do prałatur personalnych podlegli są na stałe biskupowi diecezjalnemu, który udzielił im święceń diakonatu. Stąd takich duchownych nazywa się diecezjalnymi.
Miejsce pracy i zamieszkania duchowieństwa diecezjalnego ograniczone jest do diecezji, do której przynależą. Duchowny diecezjalny może zmienić diecezję po otrzymaniu pisemnej zgody ordynariusza własnej diecezji i diecezji, w której chce pracować.