Niedobitki partii Cichorskiego zebrał Józef Konstanty Ramotowski. Sam Cichorski wraz z 700 ludźmi wycofał się do Puszczy Białej. Tam nękał posterunki rosyjskie nagłymi wypadami. 27 lutego 1863 oddział stoczył walkę o leśniczówkę Wiśniewo z kolumną majora Glicyna. Dramatyczne zmagania z przeważającymi siłami nieprzyjaciela zakończyły się jednak sukcesem, gdyż dzień później siły „Zameczka” zaskoczyły Rosjan w Przetoczy i zmusiły Glicyna do odwrotu w kierunku Pułtuska.
W marcu podporządkował swój oddział Zygmuntowi Padlewskiemu, biorąc udział w jego szlaku bojowym na Kurpiach.
Wyemigrował do Francji, ostatecznie osiadł w Galicji.
Przypisy
Bibliografia Stefan Kieniewicz, Powstanie styczniowe, Warszawa 1972; . Tadeusz Manteuffel (red.), Historia Polski, t. II, cz. III, Warszawa 1959. Nowolecki Aleksander Konstanty (1825–1884), Pamiątka dla rodzin polskich część 2, Kraków 1868, dostępna: tutaj. Czaplicki, Ferdynand Władysław (1828–1886), Czarna księga: 1863-1868, Kraków 1869 r. dostępna: tutaj. Czaplicki, Ferdynand Władysław (1828–1886), Moskiewskie na Litwie rządy 1863-1869: dalszy niejako ciąg Czarnej księgi, Kraków 1869, dostępna: tutaj. Zobacz też Historia Ostrowi Mazowieckiej
Cichorskiego Kategoria:Powiat ostrowski (województwo mazowieckie)