23 lutego 1863 około godz. 13 w czasie potyczki pod wsią Sycyna dowódca oddziału zginął. Miał 43 lataWypis z aktów zgonów parafii św. Anny w Białej Podlaskiej z 23 lutego 1863..
Rozproszeni po bitwie żołnierze zostali zebrani przez płk. Lewandowskiego, który oddał ich pod komendę swojego adiutanta, kpt. Karola Krysińskiego. Ich dalszy szlak bojowy to powiat łukowski, Sosnowica, Motwica, Rossosz, Witoroż, Kąkolewnica i wreszcie Gręzówka pod Łukowem, gdzie 13 marca oddział liczący około 250 powstańców stoczył bitwę z Rosjanami. Następnego dnia odbyła się bitwa pod Staninem, 15 marca w rejonie wsi Osicze, 22 marca pod Garwolinem i 24 marca pod Różą (tu Lewandowski dostał się do niewoli).
Powstańcy oddziału Szaniawskiego, którymi dowodził Karol Krysiński, przedostali się w rejon powiatu bialskiego, gdzie połączyli siły z oddziałem Aleksandra Czarnieckiego „Bończy”. Wspólnie stoczyli bitwy 15 kwietnia pod Wólką Plebańską i 6 maja 1863 pod Międzyrzecem Podlaskim.
Ostatnia bitwa powstania styczniowego w okolicy Łomaz miała miejsce 16–17 listopada 1863. Powstańcy oddziału Szaniawskiego byli po niej nieludzko torturowani, wielu z nich zabito albo zesłano na Sybir.
Przypisy
Bibliografia Stefan Kieniewicz, Powstanie styczniowe, Warszawa 1972; . Tadeusz Manteuffel (red.), Historia Polski, t.II, cz.III, Warszawa 1959 r.
Szaniawskiego Aleksandra Kategoria:Powiat bialski