Dla uczczenia Świętej Trójcy poleciła wybić w wieży trzecie okno.

Jan van Eyck wybrał własną wersję zilustrowania tego atrybutu, choć trzy okna wskazują na dostosowanie się do treści legendy o świętej. Twórca przekształca legendarną wieżę w gotycką świątynię w trakcie budowy, która właśnie trwa „pełną parą”. Uwagę zwraca realizm oddania postępujących prac budowlanych, szczególnie na zwieńczeniu wieży, gdzie oprócz budowniczych odkuwających maswerki balustrady widoczny jest dźwig wykonujący swoją funkcję. Wieża na tym obrazie jest także ilustrowanym „glosariuszem”, dzięki któremu można poznać najbardziej charakterystyczne cechy architektury i budownictwa ówczesnych czasów. W jej wyglądzie w sposób bardzo wysublimowany zdefiniował i wyszczególnił najbardziej charakterystyczne elementy architektury gotyckich katedr.

Obraz ten jest świadomym szkicem artysty, kolejnym studium architektury gotyckiej, które da się zaobserwować we wcześniejszych dziełach np. Madonna w kościele znajdującej się w zbiorach berlińskich. Plamy kolorów są owocem późniejszych zamiarów pomalowania kompozycji, na szczęście dla cennego rysunku autor zaniechał pomalowania obrazu.