Przy grupie skał Mała Skała i Ostry Kamień widoczne są ślady po belkowaniach, a także cysterna na wodę wykuta w skale.
Przeanalizowawszy wszystkie ślady, główny badacz Tustani – Mychajło Rożko doszedł do wniosku, że twierdza budowana była w kilku etapach. Stale ją rozbudowywano, zwiększano jej wysokość i zajmowano coraz wyższe poziomy zespołu skalnego. W ХІІІ w., w okresie jej największego rozwoju, twierdza zajmowała wszystkie możliwe galerie i tarasy od podnóża do szczytu skał. Wysokość ciągłej zabudowy w wewnętrznym podwórcu sięgała pięciu pięter, każde o wysokości 3,5–4 m, co świadczy o bardzo wysokim poziomie techniki budowlanej.
W celu zabezpieczenia w wodę podczas oblężenia, twierdza miała studnię w podnóżu skały i dwie cysterny. Do dziś zachowały się resztki kamiennej ściany. Mychajło Rożko datował budownictwo ściany na drugą połowę ХІІІ w. Miała ona grubość 2,5 m i przykryła wpusty dla drewnianych ścian, wycięte w skałachРожко, Михайло (1996). Тустань – давньоруська наскельна фортеця. Київ. с. 109..