W okresie I wojny światowej organizował i dowodził jednostkami sanitarnymi. Został uhonorowany odznaczeniami wojennymi brytyjskimi, francuskimi i włoskimi. Brał udział w konferencji pokojowej w Paryżu w 1919, a następnie w formowaniu Ligi Narodów. Był sekretarzem znanego dyplomaty brytyjskiego lorda Roberta Cecila, a następnie Erica Drummonda, pierwszego sekretarza generalnego Ligi Narodów. W latach 1924–1929 wykładał prawo międzynarodowe na Uniwersytecie Londyńskim, a w latach 1933–1934 na Uniwersytecie Yale.
W 1924 kandydował po raz pierwszy w wyborach do Izby Gmin, reprezentując Partię Pracy, ale nie uzyskał mandatu. Został wybrany w 1929 z okręgu Coventry i zasiadał w Izbie Gmin do 1931, a następnie w latach 1936–1970 jako reprezentant okręgu Derby i Derby South (tego drugiego od 1950). W okresie II wojny światowej był parlamentarnym prywatnym sekretarzem premiera Winstona Churchilla, po wojnie pozostał w rządzie Clementa Attleego jako minister stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych (1945–1946), minister lotnictwa (1946–1947), minister ds. Wspólnoty Narodów (1947–1950, członek gabinetu) oraz minister paliwa i mocy (1950–1951).
Działał w brytyjskiej delegacji w ONZ, współtworzył Kartę Narodów Zjednoczonych.