1914 – pułk początkowo walczył na froncie zachodnim pod Saint-Quentin, Soissons i Reims. W październiku przeniesiony na front wschodni. Bitwy w okolicach Łodzi i Tomaszowa. 1915 – walki w Karpatach, następnie udział w ofensywie w Galicji i na Wołyniu, gdzie pułk wsławił się zdobyciem Włodzimierza Wołyńskiego i Kowla. W toku dalszych operacji huzarzy dotarli do Kobrynia i Pińska. 1916 – pułk stacjonował w rejonie Kobrynia i Pińska, w połowie roku przeniesiony do Białej. 1917 – pułk stacjonował w okolicach Białej, następnie przeniesiony pod Wilno. 1918–1919 – pułk pełnił służbę patrolową na Wileńszczyźnie, m.in. ochraniał szlaki komunikacyjne. Tu huzarów zastał koniec wojny. Straty: spośród 450 żołnierzy tej formacji śmierć poniosło 138, w tym 18 oficerów – na czele z dowódcą baronem von Lepelem, poległym w 1918.
Tradycje pułku w okresie Republiki Weimarskiej kultywował 2 szwadron 11 pułku jazdy Reichswehry.
Szefowie pułku 9 IX 1809 do 29 II 1820 – gen. hr. 30 XI 1841 do 30 X 1866 – ks. 10 VI 1871 do 1914?