Jońska filozofia przyrody – nurt greckiej filozofii okresu przedsokratejskiego, rozwijany w Jonii w VI i V w. p.n.e., zajmujący się filozofią przyrody.
Szkoła milezyjska
Za pierwszych filozofów jońskich, a zarazem pierwszych filozofów w ogóle uznaje się działających w VI w.p.n.e. w Milecie Talesa, Anaksymandra i Anaksymenesa. Podjęli pierwsze niemitologiczne, racjonalne próby wyjaśnienia natury (physis), kładąc podwaliny pod filozofię i naukę europejską. Filozofowie milezyjscy dążyli do wyjaśnienia rzeczywistości poprzez znalezienie jej najbardziej podstawowej zasady (arché), przenikającej całość rzeczywistości. Każdy z jej przedstawicieli w czym innym upatrywał tę podstawową zasadę: Tales w wodzie, Anaksymander w bezkresie (apeiron), natomiast Anaksymenes w powietrzu. Heraklit
Heraklit działał na przełomie VI i V w. p.n.e. w Efezie. Problematykę filozoficzną przejął od milezyjczyków, upatrując arché w żywiole ognia. Łączył jednocześnie rozważania kosmologiczne z teologicznymi. Uznawał również zmienność za podstawową zasadę rządzącą rzeczywistością.