Sprawa uznania nieważności małżeństwa thumb|upright|Katarzyna Aragońska według Michaela Sittowa (ok. 1503) Katarzyna twierdziła, że nie skonsumowała swego związku z Arturem. Jednocześnie prawo kanoniczne zakazywało „brania wdowy po bracie”, zwłaszcza jeżeli nie była już dziewicą. Król Henryk VII, ojciec Henryka VIII i założyciel dynastii Tudorów, pragnął, aby Henryk poślubił ją jednak dla przypieczętowania przymierza z Hiszpanią. Nie bez znaczenia był motyw finansowy – w wypadku odesłania jej musiał zwrócić połowę dużego posagu i oddać ziemię w Anglii, co nadszarpnęłoby finanse królestwa. Po śmierci ojca Henryk VIII poślubił więc Katarzynę, przyjmując, iż jej małżeństwo ze starszym bratem nie zostało skonsumowane. Na wszelki wypadek papież wydał specjalną dyspensę. Stosunki między Henrykiem i Katarzyną układały się nie najlepiej, nie tylko ze względu na brak męskiego potomka. Dla Katarzyny ważne były przede wszystkim interesy rodzinnej Hiszpanii (w listach do swego ojca, króla Ferdynanda Aragońskiego, pisała nawet o Anglii jako o „lennach Waszej Królewskiej Mości”), co szkodziło polityce