Pierwszy proces Thawa utknął w martwym punkcie: podczas gdy oskarżyciel zamierzał doprowadzić do skazania go na śmierć jako winnego zabójstwa lub bezterminowej izolacji jako trwale niepoczytalnego, to biegli powołani przez obronę optowali za jedynie przejściową niepoczytalnością oskarżonego, zaś obrońca odwoływał się do emocji przysięgłych i przekonywał, że działanie jego klienta było moralnie i religijnie uzasadnione. Ostateczny wyrok zapadł w drugim procesie, 1 lutego 1908 roku – Thaw, jako niepoczytalny, został umieszczony w zakładzie dla psychicznie chorych sprawców. Po wyroku stosunki między małżonkami zaczęły się pogarszać, mimo że Nesbit korzystała z możliwości widzenia się z mężem; gdy w październiku 1910 roku w Berlinie urodziła syna, Russella, Thaw stwierdził, że to nie on jest jego ojcem. Od tej pory dzieckiem zajmowała się babka, a Nesbit pracowała dorywczo jako aktorka. W 1913 odmówiła zaangażowania się w sprawę ucieczki Thawa do Kanady, co argumentowała faktem, że mąż „krył się za nią przez dwa procesy, a ona nie pozwoli na to po raz kolejny”. W 1914 roku wydała swoją pierwszą biografię.