3 września 1759 został sekretarzem Rady miejskiej. W latach 1761–1776 był rezydentem Torunia na dworze królewskim. Nawiązał tam liczne kontakty polityczne, głównie z rosyjskimi ambasadorami. Był bliskim doradcą rosyjskiego posła Kaspra von Salderna. Brał udział w sejmikach generalnych w 1764 i 1766, opowiadał się za pełną autonomią Prus Królewskich i przywrócenie uprzywilejowanego miejsca toruńskim luteranom. W obliczu I rozbioru od 1770 roku liczył na pomoc Rosji w uchronieniu Torunia przed Prusami. W tym samym roku uzyskał również nobilitację. W latach 1782, 1787 i 1791 burgrabia toruński, a w 1792 prezydent Torunia. Po wejściu Torunia w skład Królestwa Prus po II rozbiorze, uczestniczył w pracach administracji pruskiej jako radca wojenny miasta. Po 1770 roku próbował awansować na syndyka lub rajcę, jednak jego kandydaturę blokował Trzeci Ordynek, mający wiele wątpliwości co do rozliczenia zbiórki pieniędzy na budowę kościoła ewangelickiego. Syndykiem został 6 września 1774, a rajcą 24 marca 1775.
Był zwolennikiem wczesnego, umiarkowanego jeszcze Oświecenia. Należał do towarzystw naukowych w Moguncji, Augsburgu, Jenie i Getyndze.
8 września 1781 ożenił się z Katarzyną Goebel z Poznania. Zmarł bezdzietnie.