Sztuka sarmacka – sztuka stosowana irańskich ludów koczowniczo-pasterskich, jedno z samoistnych odgałęzień tak zwanego scyto-syberyjskiego "stylu zwierzęcego", różniące się od niego motywami i sposobami zdobnictwa.
Sztuka sarmacka dzielona jest na cztery okresy: styl sauromacki – VI-IV w. p.n.e. styl protosarmacki (prochorowski) – IV-II w. p.n.e. styl środkowosarmacki (susłowski) – II w. p.n.e. – I w. n.e. styl późnosarmacki (alański) – do IV w.
Wędrujący ze wschodu na zachód Sarmaci wyparli Scytów, przejmując charakterystyczne motywy i styl sztuki scytyjskiej. Sztukę Sarmatów cechuje większa stylizacja motywów animalistycznych, aż do schematyzacji form, oraz wyraźne podporządkowanie ornamentyki kształtom ozdabianych przedmiotów. Ciała zwierząt, w zależności od potrzeb, wydłużano lub skracano, dostosowując rzeźbę do formy, np. pierścienia. Od IV w. następuje "barokizacja" form.