Jean-Luc Marion (ur. 3 lipca 1946 w Meudon) – francuski filozof, uczeń Derridy i Althussera z École normale supérieure. W swych pracach zajmował się m.in. Kartezjuszem, Heideggerem i Husserlem, ale rozgłos zdobył dzięki swym pracom dotyczącym religii, np. Dieu sans l’être. Bywa określany jako „heideggeryzujący tradycjonalista”.
W listopadzie 2008 został wybrany do Akademii Francuskiej, zasiadł na fotelu nr 4 w miejsce zmarłego kardynała Lustigera.
Publikacje Sur l’ontologie grise de Descartes. Science cartésienne et savoir aristotélicien dans les Regulae, Librairie Philosophique J. Vrin, 1975. L’idole et la distance. Cinq études, Grasset, 1977. Sur la théologie blanche de Descartes. Analogie, création des vérités éternelles, fondement, P.U.F, 1981. Dieu sans l’être, Fayard, 1982. Sur le prisme métaphysique de Descartes. Constitution et limites de l’onto-théo-logie cartésienne, P.U.F, 1986. Prolégomènes à la charité, Éditions de la Différence, 1986. Réduction et donation. Recherches sur Husserl, Heidegger et la phénoménologie, P.U.F., 1989. Questions cartésiennes I. Méthode et métaphysique, P.U.F., 1991. La croisée du visible, Éditions de la Différence, 1991, P.U.F. Questions cartésiennes II. L’ego et Dieu, P.U.F., 1996. Etant donné. Essai d’une phénoménologie de la donation, P.U.F., 1997. De surcroît.