Na igrzyskach w Montrealu sukcesy odnosiła Rumunka Nadia Comăneci, która zdobyła trzy złote medale (tyle samo co cała reprezentacja ZSRR). Działaczom radzieckim nie spodobało się, że ich gimnastyczki przegrywały z zawodniczką z Rumunii, oskarżali Łatyninę m.in. o przestarzałe metody treningowe. W 1977 zrezygnowała z pełnienia funkcji trenerki kadry narodowej.

Dalsza działalność thumb|150px|Pamiątkowa moneta wydana przez Bank Rosji, przedstawiająca Łatyninę Konflikty z działaczami sportowymi nie przeszkodziły jej w działalności w Komitecie Organizacyjnym Letnich Igrzysk Olimpijskich 1980, odpowiedzialnym za przygotowanie i przeprowadzenie zawodów olimpijskich w gimnastyce. Pracowała następnie jako działaczka sportowa w Moskwie.

W latach 1990–1992 pracowała w fundacji Физкультура и здоровье. W okresie od 1997 do 1999 była zastępcą dyrektora w rosyjsko-niemieckim przedsiębiorstwie. Od 1991 roku jest członkinią Związku Rosyjskich Sportowców.

Autorka książek: Солнечная молодость (1958), Как зовут эту девочку (1974), Равновесие (1975), Гимнастика сквозь годы (1977), Команда (1977).

W 1998 została uhonorowana miejscem w International Gymnastics Hall of Fame.