Następnie, 22 lipca 1941 ATA przeszło pod egidę Ministerstwa Produkcji. Mimo że kontrola nad służbą była przesuwana wielokrotnie do różnych departamentów, to administracja była prowadzona przez BOAC.
Rekrutowano pilotów, którzy nie nadawali się do służby w RAF z powodu wieku czy warunków fizycznych (np. choroba, kalectwo), a także pilotów pochodzących z krajów neutralnych oraz kobiety (pilotki). Unikalną cechą ATA było to, że wszelkie ograniczenia fizyczne pilotów i ich niepełnosprawność (np. proteza kończyny, jedno oko, krótkowzroczność) były ignorowane, jeśli mogli oni wykonywać swoją pracę. W związku z brakiem ograniczeń wiekowych skrót ATA rozszyfrowywano dowcipnie jako Ancient and Tattered Airmen, czyli „Starzy i Potargani Lotnicy”. Na podobnej zasadzie obecność kobiet w tej formacji wyśmiewano określeniem Always Terrified Airwomen, co oznacza „Zawsze Przerażone Lotniczki”. W ATA latali piloci z 28 krajów.