W przypadku udaru móżdżku typowe są m.in. zawroty głowy, nudności, ataksja tułowia i kończyn, oczopląs, dyzartia. Ze względu na wspólne unaczynienie móżdżku i sąsiadujących struktur udar obejmujący obszar ukrwienia tętnic móżdżkowych może powodować także niedoczulicę kończyn i niedosłuch w jednym uchu. Udar móżdżku zatem bywa początkowo źle rozpoznawany, ponieważ objawy, takie jak zawroty głowy, nudności czy chwiejny chód, mogą przypominać łagodne zaburzenia błędnika. Brak wczesnego rozpoznania może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak obrzęk móżdżku i wgłobienie.
Udary pnia mózgu powodują charakterystyczne zespoły naprzemienne, przy rozległym zajęciu wielu struktur mogą powodować zespół zamknięcia. Udary wzgórza powodują zależne od zajętych jąder niedowłady, zaburzenia czucia i koordynacji, ponadto częste są zmiany kognitywne i zachowania. Udary lakunarne występują często pod postacią jednego z pięciu typowych zespołów. Mogą być też nieme klinicznie. Gdy zespół objawów nie jest charakterystyczny dla żadnego z typowych miejsc, należy podejrzewać udar z pogranicza (watershed stroke) lub udar żylny.