Z powodu chorób, wycieńczenia czy epidemii zmarło kilkanaście tysięcy, głównie radzieckich, jeńców.

Organizacja pracy Jeńcy z obozu w Stablack pracowali głównie w okolicznych gminach i powiatach w rolnictwie (które było podstawą gospodarki Prus Wschodnich w I poł. XX wieku) oraz w licznych fabrykach amunicji, sztolniach czy przy kopaniu rowów strzelniczych. Oficerowie, odmiennie jak podoficerowie i szeregowi, nie byli zmuszani do pracy fizycznej.

Od września 1939 tworzono pierwsze, składające się z 10-20 jeńców drużyny robocze, które miały charakter wojskowy. Na ich czele stał podoficer niemiecki, tzw. wachman, do którego zadań należał nadzór, ewidencja i kontrola jeńców oraz ich pomieszczeń, a także monitorowanie przebiegu zleconych zadań.

Typowy dzień pracy w rolnictwie rozpoczynał się o 4:30 od karmienia i dojenia zwierząt hodowlanych, następnie dostawało się skromne śniadanie i pracowano w polu przez kilka godzin. Przerwa obiadowa trwała około jednej godziny, po czym znowu pracowano w polu aż do zmierzchu. 10-godzinny dzień pracy, włącznie z niedzielami, był regułą. W końcu 1941 roku w obozie w Stabławkach było około 3500 takich drużyn roboczych.