Grupa założycielska kibucu składała się z żydowskich imigrantów pochodzących z Niemiec i Czechosłowacji. Na ich czele stał filolog Mosze (Max) Schwabe, który w 1925 roku został wykładowcą na Uniwersytecie Hebrajskim w Jerozolimie. Grupa przeszła szkolenie rolnicze w gospodarstwie położonym przy kolonii Hadera. W 1922 roku przyjechali do Doliny Charod, gdzie pomagali w założeniu kibucu Bet Alfa. Krótko potem w jego sąsiedztwie założono kibuc Chefci-Bah. Jego nazwę zaczerpnięto z Biblii – oznacza „Moje [w niej] upodobanie” i wyraża miłość Boga do Ziemi IzraelaZobacz: Księga Izajasza 62,4: „Nie będą więcej mówić o tobie 'Porzucona', o krainie twej już nie powiedzą 'Spustoszona'. Raczej cię nazwą 'Moje <w niej> upodobanie', a krainę twoją 'Poślubiona'. Albowiem spodobałaś się Panu i twoja kraina otrzyma męża.” Tłumaczenie według Biblii Tysiąclecia.. Początki funkcjonowania kibucu były niezwykle ciężkie. Pionierzy pracowali przy osuszaniu bagien, mieszkali w prowizorycznych namiotach, cierpieli z niedożywienia oraz chorowali na malarię roznoszoną przez komary. Pomimo to, osada rozwijała się i bardzo szybko zyskała rozgłos. Rozwojowi gospodarczemu sprzyjał dostęp do linii kolejowej Doliny, której najbliższa stacja znajdowała się przy pobliskim kibucu Bet ha-Szitta.