LDDP w latach 1990–2001 należała do najsilniejszych ugrupowań na litewskiej scenie politycznej. W 1992 wygrała wybory parlamentarne (zdobywając ponad połowę mandatów w parlamencie) i obsadziła urząd przewodniczącego Sejmu (sprawującego funkcję głowy państwa). Został nim lider partii, Algirdas Brazauskas, który rok później wygrał pierwsze po odzyskaniu przez Litwę niepodległości wybory prezydenckie. W latach 1992–1996 LDDP tworzyła kolejne rządy, na czele których stali Bronislovas Lubys, Adolfas Šleževičius i Mindaugas Stankevičius.
Po porażce w wyborach do Sejmu w 1996 (9,52% i 12 mandatów) LDDP znalazła się w opozycji do rządów konserwatystów. W wyborach prezydenckich w 1997 poparła kandydaturę Artūrasa Paulauskasa, który przegrał w II turze z Valdasem Adamkusem.
W tym okresie nawiązała bliską współpracę z Litewską Partią Socjaldemokratyczną, co doprowadziło do utworzenia wspólnych list wyborczych na potrzeby wyborów w 2000 w ramach "Socjaldemokratycznej Koalicji Algirdasa Brazauskasa", w skład której weszły też Związek Rosjan Litwy i Partia Nowej Demokracji. Blok zajął w nich pierwsze miejsce z wynikiem 31,08%, uzyskując 51 mandatów w 141-osobowym Sejmie, z czego około 25 przypadło przedstawicielom LDDP.