Budynek dobudowany został do dawnej, 7-kondygnacyjnej siedziby szkoły, od tej pory pełniącej już tylko funkcję internatu. Było uznawane za liceum elitarne, o bardzo wysokim poziomie nauczania, kultywujące tradycyjne wartości i wychowujące młodzież zgodnie z nauką kościoła katolickiego. Na parterze budynku znajdowały się pracownie (biologiczna, fizyczna, chemiczna, języków obcych-angielskiego i rosyjskiego, zajęć technicznych i plastycznych, geografii) oraz mały basen pływacki. Na pierwszym piętrze była sala gimnastyczna i pomieszczenia biurowe. Pomiędzy salami lekcyjnymi na pierwszym piętrze znajdowały się tarasy rekreacyjne. Elewacje ścian na piętrze oraz ściany wewnątrz budynku zdobiły mozaiki Kazimierza Gąsiorowskiego. Aula i biblioteka znajdowały się na trzecim piętrze, które wysunięto o 3 m poza lico niższych pięter. W latach 70. budynek uznano za najnowocześniejszy budynek szkoły ponadpodstawowej w Warszawie. Prefektem liceum był w latach 1951-1956 oraz 1970 - 1984 ksiądz Mieczysław Suwała. W latach 1952–1953 języka polskiego uczył Zygmunt Lichniak. Liceum zostało odznaczone Złotym Medalem „Opiekuna Miejsc Pamięci Narodowej” (25 marca 1980), Medalem Pamiątkowym z Okazji 200-lecia Utworzenia Komisji Edukacji Narodowej (20 lutego 1975), Nagrodą Specjalną im. Włodzimierza Pietrzaka (1979) W 2004 r.