Gian Galeazzo Visconti (ur. 16 października 1351 w Pawii, zm. 3 września 1402 w Melegnano) – zwany był Conte di Virtù od nazwy Vertus w Szampanii, tytułu wniesionego w posagu przez jego pierwszą żonę, Izabelę de Valois, córkę Jana II Dobrego, króla Francji. Był władcą Mediolanu, Werony, Cremony, Bergamo, Brescii, Belluno, Pieve di Cadore, Feltre, Pavii, Novary, Como, Lodi, Vercelli, Alby, Asti, Pontremoli, Tortony, Alessandrii, Valenzy, Piacenzy, Parmy, Reggio Emilia, Vicenzy, Vigevano, Borgo San Donnino oraz pierwszym księciem Mediolanu.
Życiorys
Jego rodzicami byli Galeazzo II Visconti i Bianka Sabaudzka. Wcześnie został zmuszony do małżeństwa przez Ojca, który chciał rozciągnąć i wzmocnić wpływ swojej rodziny. Gian Geleazzo poślubił więc Izabelę de Valois. Jego ojciec, coraz bardziej chory, pozostawił właściwie kierownictwo polityki państwowej bratu Bernabò, co przyczyniło się do spełnienia się ambitnych zamiarów syna, który w 1377 r. skłonił ojca do powierzenia mu administracji zachodniej części państwa. Część ta obejmowała Novarę, Alessandrię, Tortonę, Casale i Vercelli. Rok później udało mu się przejąć władzę także nad Asti. W 1373 r. zmarła mu żona, ale pozostał mu po niej tytuł hrabiego Vertus (conte di Virtù). W 1378 r.