Historia Badania archeologiczne odkryły w tym miejscu pozostałości pochodzącego z V wieku kościoła z mozaiką podłogową. We wschodniej części współczesnej osady jest położony akwedukt z okresu osmańskiego. Dostarczał on wodę do miasta Akka. Na początku XX wieku tutejsze grunty zaczęły wykupywać do arabskich właścicieli żydowskie organizacje syjonistyczne. W 1937 roku powstała osada Jekim (hebr. יקים), której istnienie było jednak nieformalne. Jej założycielami byli członkowie młodzieżowej organizacji syjonistycznej Ha-Szomer Ha-Cair z Niemiec, Polski i Siedmiogrodu. Od 1940 roku osada służyła jako baza kompanii szturmowych Palmach oraz kryjówka nielegalnych imigrantów Alii Bet. W 1945 roku mieszkańcy otrzymali prawa do użytkowania gruntów, dzięki czemu nastąpiło formalne założenie kibucu. Do mieszkańców dołączyli wówczas imigranci z Bułgarii. W styczniu 1946 roku doszło do konfrontacji członków kibucu z sąsiednimi Arabami, którzy protestowali przeciwko zaoraniu ziemi zakupionej przez Żydowski Fundusz Narodowy. Przyjęta 29 listopada 1947 roku Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181 przyznała ten obszar państwu żydowskiemu. Gdy kilka dni później wybuchła wojna domowa w Palestynie, siły Arabskiej Armii Wyzwoleńczej rozpoczęły atakowanie żydowskich linii komunikacyjnych w całej Galilei.