Obszar Wyżyny Manassesa był zamieszkany już w starożytności. Przebiegały tędy ważne strategicznie drogi łączące Dolinę Jezreel z równiną przybrzeżną i położoną dalej na południu równiną Szaron. Drogi tej strzegło starożytne miasto Megiddo. Nowoczesne osadnictwo żydowskie rozpoczęło się na początku lat 30. XX wieku wraz z wykupem ziemi przez organizacje syjonistyczne. Rozwijająca się w Brytyjskim Mandacie Palestyny społeczność żydowska już wcześniej rozpoczęła kolonizację Doliny Jezreel, na której południowo-zachodniej krawędzi powstał 3 listopada 1926 roku kibuc Miszmar ha-Emek. Podczas arabskich zamieszek w Palestynie w 1929 roku został on zaatakowany przez Arabów. Osada ocalała jedynie dzięki interwencji brytyjskiej policji, która zmusiła jednak żydowskich mieszkańców do opuszczenia kibucu do czasu uspokojenia się sytuacji. Po tygodniu powrócili do zniszczonej osady. Pionierzy rozpoczęli wtedy budowę systemu obronnego - wieży obserwacyjnej i obronnej palisady. W 1935 roku bardziej na północy utworzono moszawę Jokne’am. Nie zdołano tutaj uregulować wszystkich spraw własności, przez co pierwsi pionierzy musieli żyć na niewielkim skrawku ziemi. Ciężki warunki życia i trudności gospodarcze spowodowały, że w ciągu roku czasu połowa rodzin opuściła osadę. W styczniu 1936 roku powstał kibuc Ha-Zore’a. Nazwa osady (pol.