Ośrodki szkoleniowe Hagany powstały w sąsiedztwie kibucu Miszmar ha-Emek i w Dżo’ara. Wykorzystując chwilową zmianę stosunku sił, Żydzi założyli w 1944 roku moszaw En ha-Emek. Początkowo nazywał się on Kedem, od nazwy organizacji syjonistycznej, która pomogła pionierom wyemigrować z Kurdystanu do Ziemi Izraela. Rozwijała się ona w niezwykle ciężkim otoczeniu. Wrogość arabskich sąsiadów łączyła się z brakiem wody, niedostatkiem zaopatrzenia i słabymi gruntami. Wszystko to powodowało, że warunki życia pierwszych pionierów były trudne.
W poszukiwaniu skutecznego rozwiązania narastającego konfliktu izraelsko-arabskiego w dniu 29 listopada 1947 roku została przyjęta Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181. Zakładała ona między innymi, że moszaw En ha-Emek miał znaleźć się w granicach nowo utworzonego państwa żydowskiego. Arabowie odrzucili tę rezolucję i dzień później doprowadzili do wybuchu wojny domowej w Palestynie. Na samym jej początku siły Arabskiej Armii Wyzwoleńczej zajęły pobliskie wioski i sparaliżowały żydowską komunikację w całym regionie. W dniach 4-14 kwietnia 1948 roku doszło do bitwy o Miszmar ha-Emek, w wyniku której siły żydowskiej Hagany zajęły i wysiedliły szereg pobliskich wiosek arabskich. Następnie, w dniu 30 kwietnia zajęta i zniszczona została arabska wieś Ar-Rihanija.