Był inspektorem domów akademickich Państwowego Instytutu Medycznego oraz administratorem Państwowego Instytutu Krajoznawstwa we Lwowie. W kwietniu 1941 zmobilizowany do Armii Czerwonej. W 1943 skierowany do 1 Polskiej Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki. Walczył w bitwie pod Lenino jako dowódca kompanii. Ciężko ranny w natarciu na Pragę 14 września 1944. W grudniu 1944 został awansowany na stopień kapitana.
W 1945 został prokuratorem wojskowym. Uczestniczył w procesach terenowych w ramach tzw. sądów doraźnych, a także był obecny przy egzekucjach osób skazanych w ich wyniku na karę śmierci. W 1946 otrzymał awans na stopień majora. Wraz z żoną Alicją Graff od 1946 oskarżał wielu żołnierzy Armii Krajowej, m.in. Stanisława Sojczyńskiego ps. „Warszyc”, rozstrzelanego w Łodzi 19 lutego 1947, oraz kolejnych 12 żołnierzy AK skazanych na śmierć w ciągu trzydniowego procesu przed sądem w Siedlcach. Od września 1949 do listopada 1951 pełnił funkcję zastępcy naczelnego prokuratora wojskowego. W listopadzie 1951 odwołany ze stanowiska po odmowie ścigania części załogi trałowca porwanego do Szwecji, która powróciła do Polski.