Upadek Turowa nastąpił po wyniszczających najazdach Tatarów. Najpierw w 1502 r., gdy ziemią turowską władał książę Michał Gliński. Po ucieczce Glińskiego do Moskwy w 1508 r. król Zygmunt Stary oddał jego dobra księciu Konstantemu Iwanowiczowi Ostrogskiemu. Nowy właściciel przystąpił do odbudowy miasta, które jednak ponownie zostało całkowicie zniszczone przez Tatarów w 1521. Hetman Ostrogski zapisał Turów młodszemu synowi, Konstantemu Wasylowi. Po wygaśnięciu rodu w 1620 r. miasto, leżące w ówczesnym województwie brzeskolitewskim, przejęli Sapiehowie, a później Sołłohubowie i inni.
Kolejne zniszczenia spotkały miasto w czasie powstania Chmielnickiego i potopu, kiedy to Turów znalazł się pod kontrolą wojsk moskiewskich.
Miasto położone było w końcu XVIII wieku w hrabstwie turowskim w powiecie pińskim województwa brzeskolitewskiegoВялікі гістарычны атлас Беларусі Т.2, Mińsk 2013, s. 120..
Po II rozbiorze Rzeczypospolitej Obojga Narodów w 1793 miejscowość znalazła się w Imperium Rosyjskim.
Po I wojnie światowej Turów mieścił się w granicach BSRR jako osiedle typu miejskiego.