szczątki subfosylne zebrane przez autora opisu. Pierwsze żywe okazy B. parvus zostały odkryte w 1966 roku w ośrodku narciarskim w stanie Wiktoria.
W 2020 roku kontrowersyjny australijski herpetolog Raymond Hoser opisał trzy podgatunki (hosersbogensis, timdalei i scottyjamesi), jednak autentyczność nazw opisanych przez Hosera jest kwestionowana przez władze teriologicznej i herpetologiczne oraz ICZN. Potrzebne są dalsze badania, aby udowodnić, czy te podgatunki są ważne.
Autorzy Illustrated Checklist of the Mammals of the World uznają ten gatunek za monotypowy.
Etymologia Burramys: aborygeńska nazwa Burra dla miejsca gdzie znaleziono holotyp; mus, μυoς muos ‘mysz’. parvus: ‘mały’.
Genetyka i ewolucja Badania genetyczne wskazały na trzy odrębne izolowane klady wyróżnione na podstawie genów mtDNA kodujących cytochrom b i NADH2. Ich linie rozeszły się między 420 a 680 tysięcy lat temu. Wskazuje to na izolację od środkowego plejstocenu. Pomimo niewielkiego zasięgu występowania różnorodność genetyczna gatunku jest duża.