. Hipotezę o powrocie do nazwy starszej podbudowuje dodatkowo passus Adama Bremeńskiego, mówiący, że Lucice byli zwani tym mianem z powodu swego męstwa. Zob. Po raz pierwszy etnonim Lucice pojawia się w Rocznikach Hildesheimskich pod rokiem 991. Zob. . Nie jest możliwe, aby ówcześni kronikarze nie byli świadomi wcześniejszego istnienia etnonimu Lucice. Zob. . Nie oznacza to jednak, że starsza nazwa wyszła z użycia. Por. . Chociaż to drugie miano nosi znamię neologizmu, nie można wykluczyć, że miała tu miejsce świadoma paralelność obu nazw, z których ta pierwsza miała być zastąpiona drugą. Zmiana nazwy jest interpretowana przez badaczy jako swoista demonstracja pewnego novum (biorąc pod uwagę zwłaszcza wagę, jaką przykładały wspólnoty plemienne do swojego miana i do mitów o swoich początkach) w stosunkach wewnętrznych po roku 983, kiedy to nazwa Lucice, odnosząca się do czterech plemion tzw. Związku Wieleckiego: Chyżan, Czrezpienian, Dołężan i Redarów, utożsamiła się z etnią skupioną wokół świątyni w Radogoszczy, II, 22;