W polityce wewnętrznej krótkowzroczność przywództwa Merkel spowodowała stagnację w obszarach wymagających zdecydowanych i strukturalnych reform, pozostawiając państwo w obliczu narastających wyzwań związanych z utrzymaniem długoterminowego wzrostu gospodarczego. Unikanie politycznego ryzyka oraz rezygnacja z reform obciążonych wysokim kosztem społecznym pozwalały na zachowanie spokoju i stabilności w krótkiej perspektywie, jednak kosztem narastania wewnętrznych napięć i deficytów strukturalnych. W efekcie Niemcy wchodziły w kolejne dekady z koniecznością zmierzenia się z konsekwencjami opóźnionych decyzji, takich jak brak modernizacji infrastruktury cyfrowej, reforma systemu emerytalnego i energetycznego.
Równolegle polityka zagraniczna Merkel również wykazywała cechy reaktywności i braku strategicznej ciągłości, co negatywnie wpłynęło na pozycję Niemiec oraz całej Unii Europejskiej w układzie globalnym. Poszczególne koalicyjne rządy Merkel, choć często skuteczne w zarządzaniu kryzysami, nie zdołały wypracować długofalowej polityki wobec kluczowych partnerów i rywali geopolitycznych. W rezultacie niemiecka dyplomacja często przechodziła od jednej sytuacji kryzysowej do kolejnej, bez jasnego kierunku działań.