Bogusław Żurakowski (ur. 9 lipca 1939 w Stanisławowie, zm. 1 lipca 2020 w Krakowie) – polski poeta, literaturoznawca, aksjolog, pedagog, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Ukończył studia z zakresu filologii polskiej w Wyższej Szkole Pedagogicznej im. Powstańców Śląskich w Opolu, gdzie się doktoryzował w 1975 roku pod kierunkiem Doroty Simonides.

Działalność poetycka Żurakowski debiutował w 1957 roku w Polskim Radiu i w „Odrze” wierszem Ulewa i słońce. Pierwszy zbiór utworów poetyckich Taniec bez ludzi opublikował w wieku dwudziestu trzech lat (1962), zaś dwa lata po tym fakcie Federacja PEN Clubów w Londynie przyznała Żurakowskiemu wyróżnienie.

Jego wiersze, eseje i szkice publikowane były między innymi w „Twórczości”, „Więzi”, „Literaturze”, „Opolu”, „Regionach”, „Dekadzie Literackiej”, „Nowych Książkach”, „Odrze”, „Poezji”, „Twórczości”, „Tygodniku Kulturalnym”, „W Drodze”, „Toposie”, „Przeglądzie Literacko-Artystycznym”, „Stronach”, na antenie Polskiego Radia i Radia Wolna Europa. Utwory tłumaczone były na języki obce, między innymi: angielski, hiszpański, niemiecki, litewski, czeski, ukraiński i węgierski.

W maju 2000 roku Żurakowski czytał swoje wiersze w siedzibie ONZ w Nowym Jorku.