Friedrich Daniel Rudolf Kuhlau (ur. 11 września 1786 w Uelzen, zm. 12 marca 1832 w Kopenhadze) – niemiecko-duński kompozytor klasyczny i romantyczny.
Urodzony w Niemczech, po utracie prawego oka w wypadku ulicznym w wieku lat siedmiu, uczył się gry na fortepianie w Hamburgu. Jego ojciec, dziadek i wujek byli oboistami. Chociaż Kuhlau urodził się w biednej rodzinie, jego rodzice płacili za lekcje gry na fortepianie. W roku 1810, uciekł do Kopenhagi, by uniknąć służby wojskowej w armii napoleońskiej, która opanowała północne Niemcy, a w roku 1813 został obywatelem Danii. Oprócz długich podróży, mieszkał tam aż do śmierci. Podczas życia, był znany głównie jako pianista oraz kompozytor oper, ale popularyzował też dzieła Beethovena, które podziwiał w Kopenhadze. Biorąc pod uwagę, że w 1831 r. jego dom w Lyngby (koło Kopenhagi) spłonął, niszcząc niepublikowane rękopisy, był płodnym kompozytorem, zostawił ponad 200 utworów w wielu gatunkach. Ludwig van Beethoven, którego Kuhlau znał osobiście, wywarł największy wpływ na jego muzykę.