Z kolei partia Aleksandra III twierdziła, że zasada jednomyślności została zniweczona wskutek obstrukcji zaledwie trójki kardynałów, którzy konsekwentnie nie zgadzali się na kandydata, którego pragnęła reszta ich braci.
Podział Świętego Kolegium w październiku 1159 Manifest w obronie Aleksandra III podpisało 23 kardynałów, a w obronie Wiktora IV tylko 5. Opat Rainaldo di Collemezzo uznał Aleksandra III:
Obediencja Aleksandra III Obediencja Wiktora IV1. Gregorio Centu, biskup Sabiny2. Ubaldo, biskup Ostii3. Juliusz, biskup Palestriny4. Bernard CanReg, biskup Porto e S. Rufina5. Walter CanReg, biskup Albano6. Ubaldo CanReg, prezbiter S. Croce in Gerusalemme7. Rainaldo di Collemezzo OSB, prezbiter Ss. Marcellino e Pietro i opat Montecassino8. Astaldo degli Astalli, prezbiter S. Prisca9. Giovanni da Sutri, prezbiter Ss. Giovanni e Paolo10. Enrico Pisano OCist, prezbiter Ss. Nereo ed Achilleo11. Ildebrando Grassi CanReg, prezbiter Ss. XII Apostoli12. Giovanni Gaderisio CanReg, prezbiter S. Anastasia13. Bonadies, prezbiter S. Crisogono14. Alberto di Morra OPraem, prezbiter S. Lorenzo in Lucina15. Guglielmo Marengo, prezbiter S. Pietro in Vincoli16. Odone Bonecase, diakon S. Giorgio in Velabro17. Rudolf, diakon S. Lucia in Septisolio18. Giacinto Bobone, diakon S. Maria in Cosmedin19. Ottone da Brescia, diakon S.