KPN (Maoistowska) nie została uznana przez komisję wyborczą, stąd też ugrupowanie zaczęło kontestować wynik wyborów. W 1995 roku rząd rozpoczął represje wobec działaczy maoistowskich. W 1996 roku przywódcy KPN (Maoistowskiej) przedstawili listę czterdziestu żądań, w tym: zniesienia monarchii, decentralizacji władzy, wprowadzenia wolności słowa, nacjonalizacji przemysłu, redystrybucji ziemi, uwolnienia więźniów politycznych oraz sekularyzacji państwa. Maoiści ogłosili przy tym ultimatum: rząd spełni ich żądania albo spotka się ze zbrojną rebelią. Rząd odmówił, a w tym samym roku kierownictwo partii zadecydowało o opuszczeniu parlamentu i wywołaniu „wojny ludowej“. Celem „Nepalskiej Rewolucji Komunistycznej“ miało być utworzenie „socjalistycznej i komunistycznej republiki ludu”. Na czele partii i rebelii stanął Prachanda, jego zastępcą był Baburam Bhattarai.