W 1890 eksplorację kurhanu, połączoną z weryfikacją wyniku polskich badań, przeprowadził rosyjski archeolog Dymitr Samokwasow. Odkryty przez Polaków grobowiec określił on prawidłowo jako grobowiec boczny i wysunął przypuszczenie o obecności jeszcze komory głównej pod nasypem kurhanu. Następny etap prac miał miejsce w latach 90. XX wieku. W latach 1995–1998, na stanowisku pracowała polsko-ukraińska wyprawa badawcza pod kierownictwem Jana Chochorowskiego z Instytutu Archeologii UJ i Siergieja Skorego z Instytutu Archeologii Narodowej Akademii Nauk Ukrainy (NANU). W 1996 odkryty został główny grobowiec, zawierający pochówek męski.
Budowa grobowca i znaleziska Dane ogólne W latach 80. XIX wieku wysokość kurhanu wynosiła 7,56 m, a w 100 lat później była oceniana na około 5 metrów. Jego średnica wynosiła 40 m. Kurhan otoczony był rowem o szerokości 2–3 m i głębokości 1,5 m, oddzielającym przestrzeń sakralną od otoczenia. Do jej wnętrza prowadziły 2 przejścia w rowie, z których południowo-wschodnie służyło do wejścia konduktu żałobnego do grobowca, a północno-zachodnie – do jego opuszczenia.