Przednią część otoku kalatosu zdobiła metopida (złota taśma, pełniąca funkcję diademu), zaś krawędź narzutki obszyty był 34 aplikacjami z przedstawieniami Meduzy – jednej z gorgon. Symbolika tego stroju (przedstawienia tańczących Menad, Gorgony-Meduzy, Satyra) świadczy o tym, że osoba go nosząca pełniła funkcję kapłanki w scytyjskiej odmianie kultu Dionizosa. W sumie bogate wyposażenia głównej komory grobowej zawierało około 600 przedmiotów różnego typu.
Komora boczna Prace Ossowskiego w XIX wieku pozwoliły określić budowę grobowca bocznego, należącego prawdopodobnie do właścicielki, złożonego w komorze głównej, paradnego stroju. Rozpoczynał się on od głębokiego pionowego szybu wejściowego, który przechodził w podziemny korytarz (dromos) długości ok. 6 m zakończony komorą grobową. Sama komora, według Ossowskiego, miała plan zbliżony do prostokąta o wymiarach ok. 3,10 × 2,65 m. Jej prawdopodobna wysokość wynosiła ok. 2 m. Była ona podzielona na dwie części: na wyższej, znajdującej się na poziomie podłogi korytarza i tworzącej jakby stopień, spoczywała deska, na której znajdowały się: amfora, misa, zwierciadło i szpila. W drugiej części komory, obniżonej o ok. 40 cm, na posłaniu z mchu i liści nakrytym tkaniną spoczywał szkielet należący do młodej kobiety o wzroście ok.