Od 1990 do 1992 pełnił funkcję ministra zdrowia w czterech kolejnych gabinetach niepodległej Litwy.

W 1992 powrócił do zawodu lekarza. Przez rok był starszym pracownikiem naukowym Kliniki Chirurgii Plastycznej Uniwersytetu Wileńskiego, a następnie kierownikiem oddziału chirurgii plastycznej i traumatologii szpitala klinicznego w Wilnie. Od 1994 do 1997 pełnił funkcję naczelnego lekarza w szpitalu uniwersyteckim "Žalgiris". W latach 1994–1999 pracował na stanowisku asystenta, a od 1999 na stanowisku docenta w klinice stomatologii wydziału medycznego Uniwersytetu Wileńskiego. Do 2004 był wykładowcą tego uniwersytetu.

Od 1989 członek Litewskiej Partii Socjaldemokratycznej (LSDP). W latach 1999–2003 był jej wiceprzewodniczącym. W 1996 zasiadł w Sejmie, uzyskiwał reelekcję w 2000 i 2004. W latach 1996–2000 był zastępcą lidera frakcji parlamentarnej LSDP, a od 2001 do 2003 liderem frakcji Koalicji Socjaldemokratycznej (LSDP-LDDP-LRS). W latach 2004–2006 pełnił funkcję przewodniczącego frakcji LSDP.