Swój ostatni olimpijski medal zdobył tam w szabli drużynowej, razem z Gustavem Marzim, Aldo Masciottą, Vincenzem Pintonem, Aldo Montano i Athosem Tanzinim zajmując drugie miejsce w szabli drużynowej. W turnieju indywidualnym był tym razem szósty.
Podczas mistrzostw świata w Neapolu w 1929 roku wywalczył brązowy medal we florecie indywidualnym, przegrywając tylko z Orestem Pulitim i Francuzem Philippe'em Cattiau. W konkurencji tej zdobywał następnie złote medale na mistrzostwach świata w Liège (1930) i mistrzostwach świata w Warszawie (1934) oraz srebrny na mistrzostwach świata w Budapeszcie (1933), gdzie wyprzedził go Guaragna. W rywalizacji drużynowej florecistów zdobył pięć złotych medali: na mistrzostwach świata w Neapolu (1929), mistrzostwach świata w Liège (1930), mistrzostwach świata w Wiedniu (1931), mistrzostwach świata w Warszawie (1934) i mistrzostwach świata w Lozannie (1935).
Równocześnie zdobywał medale mistrzostw świata w szabli, w tym dwa indywidualnie: srebrny na MŚ 1934 (za Endrem Kabosem) i brązowy na MŚ 1933 (za Kabosem i Gustavem Marzim).