Okres 1927-1939 spędziła w Paryżu w różnych instytucjach naukowych zajmując się metodą chronaksjometryczną pomiarów pobudliwości układu naczynioruchowego, co spotkało się z uznaniem Paryskiej Akademii Nauk. W roku 1930 habilitowała się z neurologii na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie, od roku 1937 pełniąc funkcje zastępcy profesora i tymczasowego kierownika Kliniki Neurologiczno-Psychiatrycznej. W czasie wojny pracowała jako neurolog, brała również udział w ruchu oporu. Latem roku 1945 po ewakuacji z Wilna przyjechała do Torunia obejmując jako profesor nadzwyczajny stanowisko kierownika Katedry Neurofizjologii i Fizjologii Porównawczej Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. W roku 1949 uzyskała tytuł profesora zwyczajnego. Od roku 1946 zajmowała się pracą organizacyjną przy powstających Filiach Państwowego Instytutu Higieny Psychicznej w Toruniu i Bydgoszczy, z których powstały później wojewódzkie przychodnie zdrowia psychicznego. Pozostawała dyrektorem takiej przychodni w Toruniu do roku 1954. Zmarła w 1967 roku, pochowana jest na Cmentarzu św. Jerzego w Toruniu.