Pod koniec roku 1945 powrócił do ojczyzny. Doprowadził do reaktywacji Teatru Baj, którego w latach 1946–1948 był dyrektorem i reżyserem. W tym czasie należał też do zespołu Miejskich Teatrów Dramatycznych w Warszawie (1947–48). W roku 1950 był dyrektorem wrocławskich Teatrów Dramatycznych, jednak rok później powrócił do stolicy. W latach 1951–1956 był aktorem teatrów warszawskich: Współczesnego i Narodowego, z kolei w latach 1956–1960 – dyrektorem Teatru Guliwer. W latach 1960–1972 należał do zespołu warszawskiego Teatru Polskiego.

Występował również w filmach i serialach telewizyjnych. Przez wiele lat wykładał też w warszawskiej PWST, a w latach 1950–1970 był jej prorektorem.

Zginął w wypadku ulicznym, wracając z nagrań do dubbingu Dwunastu gniewnych ludzi„Ekran” nr 25, 22.06.1989, wywiad z Zofią Dybowską-Aleksandrowicz.. Gdy przechodził przez jezdnię na pasach, potrącił go samochód. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 111-4-14).

Spektakle teatralne Role Teatr Ateneum, Warszawa 1931 – Dom otwarty jako Malinowski (reż. Stanisława Perzanowska) 1931 – Gołębie serce jako Tragarz I (reż. S. Jaracz)

Miejskie Teatry Dramatyczne, Warszawa Teatr Mały 1947 – Cud świętego Antoniego jako Doktór (reż. Jerzy Kreczmar)