12 sierpnia 1964 roku zgłoszono państwowym komisjom gotowość załóg do lotu, którego termin szacowano na 15-20 września. Próby w lotach parabolicznych pokazały problemy w Katysem i Jegorowem. Kamanin spróbował w tym momencie wywalczyć wycofanie cywilów z programu lotów u marszałka Siergieja Rudenki. Pomimo początkowej odmowy marszałka doszło do negocjacji. 14 września 1964 roku Kamanin zgodził się na lot Fieokistowa bez Jegorowa. 18 września próbował komisyjnie przegłosować wojskową załogę. Z powodu odmowy komisji do podjęcia decyzji sprawa została skierowana do naczelnego dowódcy sił powietrznych marszałka Konstatntina Wierszynina. W ciągu trzech dni wskazał ostateczne składy załóg w postaci podstawowej: Komarow, Fieokistow, Jegorow oraz zapasowej: Wołynow, Katys, Sorokin. W rezerwie pozostał Łazariew.
Nowe systemy podtrzymywania życia wymagały testów. Wykorzystano do tego loty z satelitami Zenit-4. 9 lipca 1964 roku doszło do częściowego sukcesu. Zrzuty z samolotów zakończone zostały sukcesem. Prędkość trzech z sześciu zrzutów została spowolniona do 1,5 m/s. Dodatkowe próby nie przyniosły jednak jednoznacznych danych. 29 sierpnia 1964 roku doszło do otwarcia pokrywy kontenera spadochronu, gdy trwał załadunek do samolotu.