Joga klasyczna, asztanga joga (sans.: "ośmioczłonowa joga", dewanagari राजयोग Radźa joga "joga królewska") – starożytny system jogi, któremu ostateczny kształt nadał Patańdżali w swoich Jogasutrach. W tej postaci został uznany za jeden z sześciu ortodoksyjnych (tzn. uznających autorytet Wed) systemów filozoficznych. Teoretyczną podbudowę stanowi dlań sankhja – inny z tych sześciu systemów, natomiast sama joga skupia się na zagadnieniach praktyki.
Źródłosłów Termin „radżajoga” występuje w literaturze dopiero od około XV wieku. Używany był ówcześnie w opozycji do jogi opartej na ćwiczeniach ciała fizycznego (hathajoga). Można go interpretować, jako odnoszącego się do celu praktyk joginów – jaźni, którą charakteryzuje sanskrycki rdzeń rāj o znaczeniach władać, rządzić, błyszczeć, jaśnieć. Królewska joga – rodzaj jogi, określanej jako królewska z uwagi na zaawansowane praktyki medytacyjne (samadhi) i mentalne (praca ze świadomością, procesem myślowym, intuicją).
System radżajogi Istnieje różnica między systemem radżajogi a jej celem, którym jest doznanie całkowitej psychicznej integracji i wyzwolenie z koła narodzin i śmierci (patrz karma). Ten drugi, będąc wynikiem ćwiczeń jogicznych, jest skutkiem pierwszego.