Konkluzją tak budowanego przesłania jest wezwanie do czytelnika zawarte w epilogu:
Wezwanie to jest jednym z kilku bezpośrednich komentarzy odautorskich umieszczonych przez Aragona w epilogu utworu.
Znaczenie działania kolektywnego podkreśla konstrukcja zawartych w utworze scen z udziałem tłumów, ukazanych niezwykle plastycznie, jako siła mająca sprecyzowany cel, a nie bezładna masa. Równocześnie jednak skupienie się na ogólnej ideologii tłumów i ich najpowszechniejszych poglądach wywołuje całkowitą rezygnację z charakterystyki poszczególnych robotników, wręcz dokonuje ich sztucznego ujednolicenia. Mimo tego Dzwony Bazylei są istotnym dziełem w historii literatury francuskiej podejmującej temat pracowników najemnych: po raz pierwszy świat robotników oraz związanych z nimi działaczy socjalistycznych został ujęty w tak szeroki sposób.
W recenzji Georges'a Sadoula, jaka pojawiła się zaraz po publikacji Dzwonów Bazylei, powieść ta została określona jako pierwszy przykład realizmu socjalistycznego w literaturze francuskiej. J.